Zoals het heel dikwijls ging met Boelwerf medewerkers, het nageslacht toog bij hetzelfde bedrijf aan het werk.
August Heirman, vader van onze interview gast, sloot zijn loopbaan op de werf af als leidend tekenaar op de afdeling buizerij bij Ward De Wolf. Als jonge gast was hij bij de buizenleggers aan boord gestart. En zoals velen van zijn generatie heeft August vele jaren avondschool gevolgd, te beginnen in Vak- en Ambachtschool in de Akkerstraat en later in de Londenstraat te Antwerpen, toentertijd Technische Scholen Londenstraat. Deze studies hebben ervoor gezorgd dat August het grootste deel van zijn carrière doorbracht op het tekenbureel.
Maar net zoals zijn ouders het gewend waren vond hij dat vrouwen niet verder hoefden te studeren. Maar zijn dochter deed het uitstekend op school en op aanraden en aandringen van Paul Collin mocht Riet dan toch graduaat moderne talen en secretariaat volgen. Dit deed ze aan het Sint-Lodewijk Instituut op de Lombardenvest in Antwerpen. (waar ook Lutgart Reyniers, dochter van Frans, eenzelfde opleiding heeft gevolgd)
Riet Heirman, geboren op 21februari 1953, zal voor velen onder ons bekend zijn onder de naam Riet De Block. Zij is gehuwd (1976) met Jerome De Block, één van de eerste IT’ers op de werf (met Dominique Van Damme als chef).
Riet startte haar Boelwerf carrière als directiesecretaresse in 1973. Ze maakte kennis met Mia Remon die al jaren het wel en wee van het directiecomité vanop de eerste rij had meegemaakt. Als twintig jarige jonge vrouw werd ze vooral aangeworven als ‘personal assistant’ van Jacques Van Damme. De commerciële directeur had ernstige problemen met zijn zicht en had dus iemand nodig die hij kon vertrouwen en de nodige discretie had.
En, het klikte van het eerste moment.
Als Jacques haar diensten niet nodig had werkte Riet ook voor de andere directieleden. Zo leerde ze zowel Philippe Saverys, Berend Lagers, Luc Luyten, Achille Braeckman als Guy De Brabandere beter kennen. (Die Berend Lagers was een Nederlander die vooral als adviseur optrad, dankzij zijn enorme wereldwijde commerciële adresboek.)
Maar het is vooral Jacques die voor haar de wereld heeft geopend. Door hem te vergezellen naar klanten, internationale beurzen en tentoonstellingen kwam ze in contact met de ‘hogere’ echelons van de maritieme wereld. Een lichtjes aangepaste garderobe was daarvoor noodzakelijk en samen met mevrouw De Brabandere werden in de Stationstraat te
Sint-Niklaas de nodige aankopen verricht.
De equipe van de postkamer, dactylografie en secretariaat, eindejaar 1975
Vlnr: Achteraan: Mia Remon, Evy Speelman, Anneke De Clercq, Jeanine De Vree, Claire De Schepper, Wendy Hemelaer, Herman Celis en Riet Heirman. Vooraan: Rita Hemelaer, Achille Braeckman, Liza Rooman en Rita Bral.
Riet deed heel graag deze job maar ze had meer in haar mars. Jacques ging akkoord en steunde haar om over te stappen naar de Dienst Informatie en Communicatie als diensthoofd. René Vlaminck werd er haar assistent. In die hoedanigheid nam ze het personeelsblad van de werf onder haar hoede, en dit in opvolging van Pierre H Ladon. Pierre, die was begonnen op de personeelsdienst, had haar leren kennen als vrijwilliger bij de redactie van De Zaat. (Pierre verliet de werf na zijn huwelijk met een Zwitserse.) En hier was heel wat werk aan de winkel om elke week een volwaardig nummer te kunnen brengen. Vele jaren later werd overgeschakeld op een veertiendaags blad op groter formaat. Gelukkig was er toen al een redactieraad waarin vele werknemers regelmatig hun bijdragen publiceerden.
Vooraleer Achille Braeckman op rust ging werd Riet al voorbereid om een aantal van zijn taken over te nemen. Bedrijfsbezoeken, tentoonstellingen, publiciteit en het meest zichtbare op de werf, de doopplechtigheden, behoorden extra bij haar opdrachten. Hier kwam haar organisatietalent tot zijn recht. Een heleboel contacten dienden gemaakt, afspraken vastgelegd, data en tijden op elkaar afgestemd. Uiteraard werd ook de muziekharmonie gemobiliseerd en voorzien van de juiste hymne om bij de tewaterlating ten gehore te brengen. In haar tijd was Eduard Foubert de dirigent.
Ondanks dat zij met plezier naar het werk kwam is er ook een periode die minder aangenaam was. Zo werden zij en haar man in 1981dagenlang naar hun werk geëscorteerd door een aantal vakbondsmensen. Dit heeft geleid, na schermutselingen, tot een persoonlijk drama.
Riet Heirman met bloemenjongen Nicolas Van Robaeys, op de achtergrond de Boelharmonie. Nicolas, zoon van Pieter, overhandigde de bloemenruiker aan de meter van de m/s Leo Delwaide, die werd gedoopt aan KB IX.
De dubbele doopplechtigheid, zowel de Leo Delwaide (Bnr 1524) als de Lode Craeybeckx (Bnr 1523) vond plaats op 24 januari 1987. Dit waren beide CONRO-schepen, wat staat voor Combined Container/Roll-On-Roll-Off Schepen. Ze werden gebouwd voor Maritieme Transport Overseas, MTO.
(Tijdens zijn toespraak voor de genodigden sprak Voorzitter Philippe Saverys de hoop uit dat een gunstige wind vanuit Brussel zou aanwaaien. Op 27 januari zou de rechtbank een uitspraak doen over een eventueel concordaat. Dit werd vermeden door toenmalig premier Martens. Die nodigde de aandeelhouders en Gimvindus uit tot een gesprek waarna de strijdbijl werd begraven en de nodige kredieten en gelden werden vrijgemaakt.)
De doop voorbereidingen van een schip in Hoboken waren bijna afgerond als plots de afgevaardigde van de Japanse rederij bezwaar maakte op het feit dat Riet de leiding had over de ceremonie. Dat kon niet volgens Japanse gewoontes. Een dame in traditionele klederdracht die meter was tot daar aan toe.
Riet benaderde voor dit probleem Philippe Saverys. Die twijfelde niet en antwoordde dat het hier, bij ons, kon dat een vrouw de regie in handen had. En zo geschiedde.
Tegen het einde aan van Boelwerf, het 1e faillissement, werden ten tijde van de doop van de Flanders Harmony gesprekken gevoerd tussen vertegenwoordigers van de directie en de overheid op de 5de verdieping. Deze duurden tot laat in de nacht. Als woordvoerster van Boelwerf moest ook Riet paraat blijven. Het was een natte koude nacht en de pers en vakbondsvertegenwoordigers drongen aan om te mogen schuilen en zich te warmen in de inkomhal. Samen met René Vlaminck heeft ze dit op eigen verantwoordelijkheid toegestaan mits de duidelijke overeenkomst de vergadering niet te storen.
Later die nacht kwamen Yves Brasseur en Nicolas Saverys verslagen naar buiten.
Uiteraard houdt Riet aan haar Boelwerf periode ook bijzonder leuke herinneringen over.
Zo is er het bezoek van Paul Geerts aan de werf. Dit kaderde in een vraag van Luc De Ryck aan Paul Geerts om een Suske en Wiske album aan Temse te besteden.
Na enkele jaren was Paul akkoord, als er voldoende elementen waren om het verhaal te stofferen. En of er voldoende was. Gesprekken en bezoeken volgden en het idee rijpte. Het album Tazuur en Tazijn speelt zich volledig af in Temse en de Boelwerf komt uitdrukkelijk ‘in beeld’.
Luc De Ryck, Paul Geerts, Luc De Meyer en Riet Heirman voor de nieuwe burelen. (1990)
(Luc De Meyer (1923-2009) was de boekhouder, testamentair uitvoerder en bovenal vertrouwensman en boezemvriend van zowel Willy Vandersteen als van Paul Geerts.)
Na het nemen van bovenstaande foto moest Riet dringend naar de Boelcross. Getuige haar aangepaste kledij, een jogging met logo van de Boelwerf. Onder haar impuls droeg elke Boelcross medewerker dergelijke sportieve kledij.
Vlnr: Justin Gleissner, maritiem journalist van Gazet Van Antwerpen, Riet Heirman van
De Zaat, een journalist van De Standaard en René Vlaminck van De Zaat.
Foto genomen bij het uitvaren van Oostende.
Een andere prettige herinnering is de voorstelling of beter gezegd de persmaidentrip van de Prins Filip. Een korte trip op de Noordzee met de pers en voorzien van commentaar door een afgevaardigde van de rederij RMT.
Na het faillissement werd Riet zelfstandige public relations adviseur met als firmanaam Marietiem. Omdat Begemann er op PR vlak niks van terecht bracht vroeg Luc Bossyns haar om voor Boelwerf Vlaanderen te werken, à rato van 1 dag per week. Dit bezorgde haar later nog een financiële kater. Bij het faillissement van Boelwerf Vlaanderen bleef een redelijk grote factuur onbetaald.
Andere pr-opdrachten werden uitgevoerd voor o.a. EXMAR, Bocimar, CMB…
Vooral voor die laatste firma bleef ze werken, zij het deeltijds, tot haar op rust stelling in 2013.
Op rust is natuurlijk een groot woord als je regelmatig 6 kleinkinderen over de vloer krijgt.
Onderling gebruikten de directeurs en de hogere leidinggevenden wel Frans als voertaal maar algemeen werd het Nederlands gesproken. Haar relatie met Jacques Van Damme was zakelijk en toch ook gemoedelijk, ondanks zijn ‘Boel’ temperament. Toen ze zwanger werd van haar eerste kind was Riet elke morgen misselijk. Jacques had hier alle begrip voor. Dat ze soms tijdens een vergadering hals over kop het kleine kamertje moest opzoeken vond hij geen probleem.
—
‘Ik herinner me dat Jacques Van Damme in het begin van zijn carrière een hele tijd mee aan boord kwam om paswerkers, buizenleggers en andere stielmannen aan het werk te zien om, op het terrein, te leren hoe schepen werden gebouwd. Hij had werkelijk aandacht voor de werkomstandigheden van de mensen.’
Ex-delegée Eddy Groenwals
—
‘Hij trad misschien minder op de voorgrond dan andere kaderleden maar was een zachtaardig en gemoedelijk man. Af en toe bracht hij een bezoek aan onze tekenbureaus, altijd met een vergrootglas in de hand, want Jaques Van Damme had last met zijn ogen.’
Tekenaar Gaston Derkinderen
—
Met dank aan Riet Heirman
Foto’s: Riet Heirman
Opgetekend door Hugo Van Britsom
