Ongeveer 20 september 1952 is mijn start als 14-jarige bij Boel.
( bron momenteel nog onbekend )
Toen leek het zeer vanzelfsprekend wanneer een vader zijn werk op de Boelwerf had, dat ook zijn zoon in die voetsporen trad. Zo begon ook mijn start voor het werkende leven, als hulp in de buizenleggerij. Maar sindsdien heb ik wel heel wat meer gedaan. Ik deed mijn best, zoals ze toen zegden, en uiteindelijk leerde ik zowat de ganse werf kennen. En werd ik polyvalente medewerker wat zoveel wil zeggen als dat ik in alle handen goed was. Het werd mijn werk en mijn leven in goede en kwade dagen. Maar ik deed mijn job met heel mijn hart.
Het pijnlijkste was wel wanneer een staking werd aangezegd of een Lock-Out zoals we toen hebben meegemaakt. Dat was geen pretje. Financieel won men helemaal niks, daarbij in’t tegendeel, dat verlies kwam nooit goed en thuis had men vrouw en kinderen en dat was in zulke momenten echt heel zwaar, niet alleen voor mezelf maar voor elke werknemer.
Wanneer er van hogerhand werd bericht dat er hoog bezoek werd verwacht, dan was het echt alle hens aan dek. Er werd schoongemaakt en gepoetst langs alle kanten zodat de haren bijna van de veegborstels vlogen.
Bevoorbeeld met een bezoek van Zijne Majesteit De Koning of een of andere Minister, en ook wel Prins Filippe, dan was alles pico bello in orde, men moest en zou een goede indruk maken. Wat ook bevorderlijk was voor de naam Boelwerf. En wij waren trots daaraan te kunnen meewerken want dat beleefde men niet alle dagen.
Ik mag ook wel zeggen dat ik 15 jaar dienstdoende brigadier ben geweest. Dat betekende een toezicht houden van de werkverdeling op ongeveer 15 medewerkers, in goede omstandigheden maar met een deel verantwoordelijkheid.
Op 2 september 1978 had ik het geluk van 25 jaar gedecoreerd te worden, dat is een dag die ik nog lang in gedachten zou houden. Mijn vrouw en ik werden uitgenodigd zoals zovele andere en voor het aan tafel gaan kon men daar een beetje bijpraten met Jan en alleman. Maar op een gegeven ogenblik waren enkele mannen aan het rondlopen. En wat bleek, zij hadden een kanjer van een vis gevangen in de “Es” en eenieder was benieuwd en curieus om dat beest te zien. Wij trouwens ook, waarom ook niet.
Mevrouw Verdickt vertelt:
“Enfin, die jongens toonden met trots hun prachtige vangst tot ze ook bij ons voorbij kwamen. Maar toen gebeurde het ongelooflijke. De vis heeft waarschijnlijk gedacht dat het genoeg geweest was en wipte met een ongelooflijke kracht uit de armen van zijn vangers regelrecht op de rug van mijn man en dan plats op de grond. Dat was het minste maar het kostuum van mijn man zat vol slijm. Toen zijn ze recht naar de keuken gelopen om de grootste schade te beperken. Stel je voor, tenslotte moest hij nog naar Mijnheer Van Damme om zijn medaille te laten opspelden. Dat is gelukkig allemaal toch nog in orde gekomen.
En verder hebben wij ons er niet langer door laten storen, integendeel, wij hebben van ons dinner genoten samen met alleman en het visvoorval snel vergeten.”
Mijnheer Verdickt besluit:
“10 jaar later mochten wij alles nog eens overdoen, voor 35 jaar dienst. Deze keer verliep alles zeer vlot en konden wij zonder tegenslag genieten van een heerlijke maaltijd.
Spijtig genoeg was 40 jaar er niet meer bij want uitgerekend dan ging den Boel in faling en ging alles in rook voorbij.
Ondanks het gemis van de Boelwerf heb ik toch vele mooie herinneringen waar ik kan aan terugdenken. Hoe graag hadden wij het anders gewild. Maar er was een hogere kracht die anders besliste.
Tot ons aller spijt.”
Opgetekend door Mr. Verdickt
Opgemaakt Hugo Van Britsom
