Op een regenachtige zaterdag, 1 november 2025 om 11u, verzamelden we met een vijfentwintigtal mensen voor de jaarlijkse herdenking van de scheepsbouwers die overleden of verongelukt zijn. Onze voorzitter opende de plechtigheid met een pakkende tekst waarin hij hulde bracht aan het onlangs overleden bestuurslid, Mack Riské.
Goede morgen Schepen en vrienden van Op Stoapel .
De eerste zaterdag van november en hier staan we weer om onze vrienden collega’s scheepsbouwers waar ook ter wereld te herdenken, zij die overleden of verongelukt zijn .
Normaal noemen we daarbij geen namen, maar vandaag maak ik toch een uitzondering bij het overlijden van vriend en collega bestuurslid Mack Riské .
Op de avond van 25 oktober heeft Mack van ons afscheid genomen na een zeer lange en moeilijke strijd tegen asbestkanker, zoals er zoveel scheepsbouwers hem voorgegaan zijn met dezelfde dodelijke ziekte .
Dankzij de vzw STOFF zijn we in het bezit van een interview van Mack uit 2021 en hebben we de toelating gekregen om dit met jullie te delen .
Toen ik in 2019 het bericht kreeg dat Mack in het ziekenhuis was opgenomen met een klaplong was het schrikken. Maar nog erger was wanneer er bij het onderzoek werd vastgesteld dat er asbestvezels aanwezig waren. Mack had nog maar 6 maanden te leven, hij zou dezelfde weg opgaan als zijn vader die aan dezelfde aandoening overleed. Gelukkig voor Mack waren demiddelen om de ziekte te bestrijden al sterk geëvolueerd en kreeg hij de kans om in een immuun project te stappen dat ook aansloeg.
Een tweede zware klop kreeg hij te verwerken toen zijn echtgenote in 2022 eenzelfde verdict kreeg: aangetaste longen. De kanker was erg agressief en niet te genezen, waardoor Mack op korte tijd afscheid moest nemen van haar. De laatste jaren begon de ziekte en de therapie bij Mack steeds meer van zijn lichaam te eisen en werd de recuperatie steeds moeilijker. Desondanks bleef Mack zich inzetten voor onze vereniging Op Stoapel en heeft hij nog projecten aangepakt die kunnen tellen o.a. de opstelling van hetschroefblad van de Godetia op de rotonde aan de Leie, de restauratie van scheepsmodellen en natuurlijk bleef hij zolang hij kon aanwezig op dinsdag, samen met Hugo en Robert voor het verwerken van ons archief. Hij was zelfs nog aanwezig op de opening van onze laatste tentoonstelling BoelArt en de daarbij georganiseerde lezing over de Schelde. Maar toen maakte hij ons duidelijk dat het niet meer ging: “Ik ben op, het gaat stoppen.” Toen de melding kwam dat Mack opgenomen was in het ziekenhuis was de vrees het ergst.
Mack, je ‘mackers’ van Op Stoapel zijn fier op alles wat jij voor ons gedaan hebt sinds 2017, dankbaar voor jouw stille maar krachtige aanwezigheid.
Rust in vrede, we zullen je nooit vergeten.
Voor altijd in ons hart.
Hierna nam Schepen Bert Bauwelinck, plaatsvervangend burgemeester, het woord. Hij verwees naar het nut van Op Stoapel als erfgoed vereniging, naar de vele projecten en naar de goede samenwerking tussen de vereniging en de gemeente Temse.
Er werd een bloemenkrans neergelegd aan het Boelwerfmonument. Tot slot las de ondervoorzitter, Eric Bauwelinck, het gedicht voor van Patrick Verdonck.
Temse en zijn scheepswerf, ons collectief geheugen
Hoe het was
De sirene van de Zaat zwelt aan nodigt mens en machine om aan de slag te gaan Daar zijn ze: ingenieurs, bedienden, tekenaars, meestergasten, afschrijvers, paswerkers, buizenleggers, monteerders, stellingmakers, nagelheetmakers, branders, klinkers, lassers, elektriciens, schilders, schrijnwerkers, kraanmannen... en méér Het werk vergt inzet, soms brute kracht Zaagbladen snerpen, schaafmachines scheren planken, latten, balken - getimmer en zaagsel in de schrijnwerkerij Lassers schroeien knetterende gensters binden met naden metaal aan metaal Hamers mokeren het harde staal ritmisch dalen de slagen neer Boren, trekken, plooien, branden Withete nagels klinken de platen aaneen Komt het uur van de noen, schafttijd brengt rust De sirene is korter van adem, de werf dempt zijn luide stem, tot het werk vaneir wordt hervat Schilders borstelen en spuiten laag na laag, de meestergast kijkt kritisch toe Een arm geeft aan: omhoog met die last Hoe logger gewichten, hoe vlotter de kranen Ze hijsen en zwenken en worden nooit moe Het schip ligt op stapel, krijgt vorm en kleur Daarnaast lijken werkers wel mieren Maar 's avonds dan loopt de arbeid af Lang jaagt de sirene over het dorp Moeder zegt: kind, de Zaat blaast vader komt naar huis, 't is al na de vieren Een lange slang mensen wurmt zich 't Hekgat door, en zwermt alle kanten uit van het dagelijks werk voldaan Alzo travakt het werkvolk zijn dagen vol Tot dan na lang zwoegen de grote dag aanbreekt Het schip krijgt een naam, wordt gedoopt met champagne en aangesproken ( bij naam ) met de woorden: Ik doop u en wens u en uw bemanning Een behouden vaart ! Men slaat de blokken weg Statig glijdt de Reus zijwaarts de dwarshelling af Zijn machtige golfslag beukt de Schelde En op dàt magisch moment voelt elke Zaatman, de borst vooruit: Daar gaat 'mijn' schip te water. Patrick Verdonck
De dochter van Mack verleende ons het akkoord om het fotoboek te delen met Op Stoapel, waarvoor onze welgemeende dank.
Fotoboek ter ere van Mack Riské
Bloemen : “Flora Contessa”
Publicatie in Het Laatste Nieuws
Eddy Van Grevelinge – Voorzitter Op Stoapel – www.opstoapel.org
